Mijn grootste blokkade zat in mijn bestaansrecht

Alles alleen doen

Als jong kind zag ik al hoe ik alles maar alleen moest oplossen. Ik kon niet terugvallen op mijn vader, want die was altijd aan het reizen voor werk en mijn moeder was gewoon niet emotioneel beschikbaar. Ik moest dit perfecte sterke onafhankelijke meisje zijn. Ondertussen was ik aan het breken onder de druk van dit valse masker.

Als kind heb ik twee keer hulp gezocht waarbij het de bedoeling was dat mijn ouders hier niet bij betrokken werden. Dit is uiteraard niet gelukt. Waarbij de tweede keer, toen ik elf was, het zelfs bij mijn moeder terecht gekomen was. Het gevolg was een nog eenzamer bestaan dan dat ik al kende en een moeder die enorm teleurgesteld was.

Rond mijn 9de kreeg ik een variant van pfeiffer, dit blokkeerde me enorm om nog naar school te kunnen omdat ik zo moe was. Deze moeheid bleef zelfs nadat dit weer genezen was.

Ik heb de rest van mijn leven onbewust toegewijd aan het vinden van een plek waar ik thuis hoorde, erkenning kreeg en voelde dat ik mocht bestaan. Effect hiervan was dat ik naar de verwachtingen van anderen leefde, geen grenzen zette, geen emoties toonde, gedachten voor mezelf hield en conflict vermeed. Een vermijdende persoonlijkheidsstoornis met faalangst en sociale angst was onvermijdelijk.

Er moest íets veranderen!

Na een lange zoektocht van bijna 10 jaar, waarbij ik medisch en alternatief echt van alles geprobeerd heb, ben ik bij een psycholoog gekomen die de rode draad zag. Op dit punt waren mijn lichamelijke en geestelijke klachten niet meer uit te houden, er moest iets veranderen.

Ik ben met de psycholoog hiermee aan de slag gegaan. Allereerst liet ze me zien dat ik zeker een boze kant had. Ik kon deze alleen niet voelen, omdat ik die gemaskeerd had met verdriet. Ik leerde als kind al jong dat boosheid een verboden emotie was en heb die dus vermeden. Dit mocht er niet zijn, terwijl boosheid zo graag gehoord en gezien wil worden. De onderdrukking maakte het alleen maar erger. We hebben dus ruimte gemaakt om ook boosheid te voelen.

Centraal stonden de emotionele reacties die door verschillende gebeurtenissen geactiveerd werden. Ik kreeg steeds meer inzicht in mijn eigen emoties en leerde de onderliggende triggers herkennen, accepteren en transformeren. Dit resulteerde in een stroomversnelling. Ik leerde opnieuw praten en mezelf uitdrukken. Ik leerde boosheid te omarmen en kon daardoor eindelijk mijn grenzen voelen. Vanaf dat moment kon ik eindelijk voor mezelf staan en durfde ik stap voor stap steeds meer mezelf te zijn.

Mijn roeping stond voor de deur

Ik voelde de duw naar het werken met mensen. Ik wist alleen niet waar te beginnen. Zo ben ik begonnen met een opleiding tot Energetisch Therapeut. Ik heb hier leren werken met energie, mijn eigen talenten voor heldervoelen en -weten ontdekt en mijn intuïtie de ruimte gegeven. Ik heb deze opleiding niet afgerond, omdat ik voelde dat ik daar geleerd had waarvoor ik kwam. Mijn ziel had behoefte aan een andere stap.

Tussentijds heb ik nog een opleiding tot Human Design coach gedaan, deze heb ik volledig doorlopen. Ik zie de waarde van Human Design en wil dit zeker als onderdeel inzetten in mijn werk.

Ik ben nog bezig met een uitgebreide channel cursus, die mij op dit moment al zoveel heeft gebracht en ik kan niet wachten om dit (met toestemming) in te zetten voor mijn klanten.